کار با حافظه‌های خارجی مثل فلش و هارد باید راحت باشد؛ اما گاهی ایراداتی پیش می‌آید که نیاز به رفع دارد. یکی از اصلی‌ترین ایرادها شناسایی نشدن هارد توسط سیستم است که در این مطلب به ارائه‌ی راه‌حل‌هایی جهت رفع آن پرداخته‌ایم.

این مشکل علل متعددی می‌تواند داشته باشد: مشکل پارتیشن‌بندی، استفاده ‌از فایل اشتباه در سیستم، پورت خراب یا مشکلات درایور. در بدترین حالت خود وسیله می‌تواند خراب باشد.

مرحله‌ی ۰: اطمینان حاصل کردن از روشن بودن پاور وسیله

تمامی فلش‌ها و برخی هاردها از یک پاور جداگانه استفاده نمی‌کنند و قدرت خود را از پورت USB می‌گیرند. اما برخی هاردها هم از کابل یا دکمه‌ی مخصوص برای خود بهره می‌برند.

اگر هارد دیسک شما از دسته‌ی دوم است، پیش از هرچیزی از روشن بودن آن اطمینان حاصل کنید. اگر روشن نمی‌شد آن را روی سیستم‌های دیگر و نیز همان سیستم اما با کابلی دیگر تست کنید.

مرحله‌ی ۱: Disk Management را بررسی کنید

نخست باید ببینید که هارد شما توسط سیستم شناسایی می‌شود یا خیر. برای این کار دکمه‌ی ویندوز و X را همزمان فشار داده(و یا روی استارت کلیک‌راست کنید) و سپس از لیست باز شده Disk Management را انتخاب کنید. راه دیگر برای باز کردن این صفحه، وارد کردن diskmgmt.msc در صفحه‌ی Run(دکمه‌ی ویندوز+R) است

حال ببینید که هارد شما در لیست دیده می‌شود یا خیر. اگر هارد خود را در این صفحه دیدید به مرحله‌ی ۴ بروید تا مشکل را حل کنید. اما اگر هارد شما در این صفحه نبود، ادامه‌ی مطلب را به همین ترتیب جلو بروید تا مشکل اصلی را پیدا کنید.

مرحله‌ی ۲: یک پورت و یا کامپیوتر دیگر را امتحان کنید

ممکن است مشکل از پورت دستگاه شما باشد. هارد خود را به یک پورت دیگر وصل کنید و مجددا مرحله‌ی قبل را امتحان کنید. اگر مشکل فقط بر روی یک پورت دیده می‌شد، به احتمال زیاد آن پورت کامپیوتر شما خراب شده‌است.

اما اگر هارد بر روی هر دو پورت به درستی کار نکرد، آن را بر روی یک کامپیوتر دیگر هم امتحان کنید. در صورت خرابی هارد بر روی هر دو کامپیوتر، احتمالا مشکل از خود حافظه‌ی خارجی است. اما اگر بر روی دیگر کامپیوترها سالم بود، حتما مرحله‌ی ۳ را بخوانید.

مرحله‌ی ۳: ایرادیابی مشکلات درایور

در صورت اختصاص داشتن مشکل به یک کامپیوتر، ممکن است ایراد در درایورها باشد. برای چک کردن درایورهای خود، به Device Manager بروید(از همان صفحه‌ی مرحله‌ی ۱) و در آن‌جا Disk drives را باز کنید و به دنبال یک علامت تعجب زرد بگردید. این علامت به معنای مشکل در درایور است.

بر روی درایور کلیک‌راست کنید و Properties را بزنید تا متن خطا را مشاهده کنید. لازم به ذکر است که سرچ کردن اینترنت به دنبال راه‌حل‌های متن آن می‌تواند یک راه مناسب باشد.

همچنین یک راه دیگر برای حل مشکل درایور استفاده از System Restore است.

اگر این روش کار نکرد، Update Driver را انتخاب کنید و install an updated driver را بزنید که البته امید زیادی به پاسخگو بودن آن نیست و در صورت عدم یافتن درایور جدید، بهتر است سایت سازنده‌ی درایور را باز کرده و در آن به دنبال نسخه‌ی جدید آن بگردید.

در همان صفحه‌ی Device Manager می‌توانید دکمه‌ی Roll Back Driver را بزنید تا به نسخه‌ی سابق درایور خود بازگردید که البته در صورت کارآمد نبودن Roll Back، احتمال زیاد پاسخ مناسب نمی‌دهد.

آخرین راه ممکن هم حذف کردن درایور توسط Uninstall و ری‌استارت کردن سیستم است. معمولا سیستم‌ها بعد از این کار خود به خود درایور را مجددا و به طور صحیح نصب می‌کنند.

مرحله‌ی ۴: ساخت پارتیشن جدید

اگر با هر کدام از روش‌های بالا درایو شما مجددا در Disk Management مشاهده شد، نوبت به بررسی پارتیشن آن می‌رسد. در صورت مشاهده‌ی درایو در بخش Unallocated، باید آن را به طور کامل تعریف کنید. برای این کار در همان صفحه روی هرجایی کلیک راست کرده و New Simple Volume را بزنید و مراحل آن را طی کنید.

اما اگر درایو شما Unallocated نبود، احتمالا مشکل از نبودن اسم صحیح برای آن است. جهت نام‌گذاری مجدد درایو، روی آن کلیک راست کرده و Change Drive Letter and Paths را بزنید و سپس Add (یا در صورت امکان، Change) را انتخاب کنید. حال یک حرف را انتخاب کرده و Ok را بزنید تا کار شما تمام شود.

مرحله‌ی ۵: فرمت کردن درایو

اگر درایو خود را می‌بینید اما به آن دسترسی ندارید، ممکن است با یک روش دیگر پارتیشن‌بندی شده‌باشد. برای مثال ممکن است روش پارتیشن‌بندی آن XFS(لینوکس) یا APFS(Mac) باشد و ویندوز به دنبال دسترسی به آن توسط سیستم NTFS یا FAT32 باشد.

برای فرمت کردن درایو، در صفحه‌ی Disk Management روی آن کلیک‌راست کرده و Format را بزنید. دقت داشته‌باشید که فرمت کردن درایو تمامی اطلاعات آن را پاک می‌کند پس نیاز است که پیش از این کار از آن توسط یک کامپیوتر دیگر بک‌آپ بگیرید.

در صفحه‌ی فرمت، نام مورد نظر خود را وارد کرده و در جلوی Allocation unit size گزینه‌ی Default را انتخاب کنید. گزینه‌ی Perform a quick format اهمیت خاصی ندارد و مهم‌ترین بخش، انتخاب سیستم مورد نظر است. برای فلش‌های کوچک بهتر است از FAT32 استفاده کنید چراکه این سیستم تا ۲ ترابایت را پشتیبانی می‌کند و حجم هر فایل هم نباید از ۴ گیگ بیشتر باشد.

NTFS روش جدیدترسیستم عامل ویندوز است که البته استفاده از آن بر روی فلش‌های کوچک سود خاصی ندارد و حتی ممکن است سیستم‌های قدیمی آن را نشناسند. بنابراین پیشنهاد ما برای فلش و کارت حافظه‌ی کم‌حجم FAT32 و برای هاردهای بزرگ NTFS است.

سخن آخر

امیدواریم که راه‌های ذکر شده مشکل شما را حل کرده‌باشند. اگر هیچ کدام از این راه‌ها پاسخگو نبود، مشکل احتمالا خرابی خود حافظه است و بهتر است در آن حالت به دنبال خرید یک هارد یا فلش جدید باشید.

یک پاسخ بنویسید

لطفا نظر خود را بنویسید
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.